آییـنه

تجربه های تدریس در کلاس قرآن

آییـنه

تجربه های تدریس در کلاس قرآن

آییـنه

بسم الله النور


«جهان قرآن مصور است.
و آیه‌ها در آن
به جای آنکه بنشینند، ایستاده‌اند:

درخت یک مفهوم است.
دریا یک مفهوم است؛
جنگل و خاک و ابر.
خورشید و ماه و گیاه...

با چشم‌های عاشق بیا
تا جهان را تلاوت کنیم»

«سلمان هراتی»


*

قرآن را دوست دارم؛ بچه ها را هم. و به مدت دو سال این افتخار را داشتم که در مهدقرآن، مربی بچه های چهار ساله باشم.
مطالبی که در اینجا می نویسم، فعالیت ها، تجربه ها و آموخته هایم در طی آن دو سال است. به این امید که مورد استفادهء دوستان و همکاران فعال در زمینهء آموزش های قرآنی برای کودکان، قرار بگیرد.

.

از پیشنهادها و انتقادهای سازنده‌ی شما خوشحال می‌شوم.

آخرین مطالب

۲ مطلب با موضوع «قصه برای آموزش سوره» ثبت شده است

قصه ای برای آموزش سوره ی قریش


کاروان شترها



روزی روزگاری یک شتر کوچولو بود که به سفر می رفت. بچه ها تنهایی سفر میروند؟ نه! شتر کوچولو هم تنها نبود که! با پدر و مادر و خانواده و دوستان و فامیل هاشان، "دسته جمعی" می رفتند سفر. به "دسته جمعی شترها" میگویند "کاروان". 

آنها یک کاروان از شترهای زرنگ و پرکار بودند. صبح خیلی خیلی زود از خواب بیدار شدند. صبحانه شان را خوردند. غذای شترها چیه؟ علف ها و خارهای دشت و صحرا. آب هم خوردند. و صبح زود راه افتادند؛ قرار بود تاااااا شب راه بروند. راهشان طولانی بود و یک عالمه آدم ها و بارهای بزرگ را باید سوار میکردند.

 وقتی شتر کوچولو توی صحرا راه می رفت، با خودش فکر میکرد: من با این شکم کوچولوم، فقط یه کوچولو صبحانه خوردم، یعنی میتونم تا شب راه برم؟ نکنه گرسنه بشم! نکنه تشنه بشم! 

نگران بود و همه اش توی صحرا به این طرف و آن طرف نگاه می کرد. وقتی که یک بوته ی علف یا خار می دید، بدو بدو می رفت کمی علف می خورد و سریع برمی گشت به کاروان. کمی که جلوتر می رفتند، باز یک بوته ی دیگر می دید و می دوید طرفش. یا یک چاله ی آب می دید، می دوید و آب می خورد و بر می گشت.  

تا اینکه یکبار که علفش را خورد، سر بلند کرد که برگردد؛ اما کاروان را ندید. نه پدر و مادرش و نه هیچ کس دیگر! تنها توی بیابان مانده بود. شروع کرد بلند بلند گریه کردن. 

مادر و پدر شتر کوچولو توی کاروان هر چه نگاه کردند بچه شان را ندیدند. پدرش ایستاد و از راهی که آمده بودند برگشت. آمد و آمد و آمد... صدای گریه ی بچه اش را شنید. نزدیکش آمد و پرسید: تو کجا ماندی بچه جان؟ شتر کوچولو برای پدرش تعریف کرد که چطور به دنبال آب و غذا از کاروان بیرون رفته و گم شده.

 پدرش خندید. سرش را آرام به سر شتر کوچولو زد و گفت: بچه جان! بگو ببینم این بلندی روی کمرت چیه؟ شتر کوچولو گفت: این کوهان منه! پدرش گفت: میدانی به چه دردی می خورد؟ بچه شتر گفت: نه!

پدرش گفت: خدای خوب و مهربان که ما را آفریده، خیلی ما را دوست دارد. او می داند که در بیابان زیاد راه می رویم. او به فکر ماست. این کوهان را خدا به ما داده که وقتی آب و غذا می خوریم، آب و غذای ما توی آن ذخیره می شود. وقتی که توی بدنمان غذا هست، می توانیم تاااا شب کلی راه برویم و اصلا هم گرسنه نشویم. تو هم دیگر نگران نباش که گرسنه نمی شوی. حالا زود بدو که به کاروان برسیم!

  • صدیقه

آموزش سوره ی فلق

یا همون سوره ی ماه و خورشید* با قصه:



تصویر خورشید خانم مقوایی را به تخته زدم. چادر مشکی‌ام را روی تخته کشیدم و ماه و ستاره های آهنربایی را روی آن چسباندم.

شب بود. در میانه‌ی قصه با رفتن شب، ماه و ستاره ها هم می‌رفتند و خورشید از زیر چادر شب بیرون می آمد و روز می‌شد.


قصه هم از این قرار بود که:


شبها تا دم صبح ستاره ها تو آسمون ورجه وورجه میکردن. ماه جمعشون می‌کرد و براشون قصه می‌گفت. از همه چیز و همه جا.

قصه‌ی روز رو هم می‌گفت،

وقتی که خورشید خانم می‌اومد تو آسمون،

آسمون آبی و پرنور بود، دیگه هیچ جا سیاه و تاریک نبود، درخت‌ها سبز، دریا آبی و گلها رنگارنگ بودند.

ستاره‌ها خیلی دوست داشتند خورشید رو ببینند.


یک شب یکی از ستاره‌ها گفت که من امشب حتما باید بیدار بمونم و هرطور شده خورشید خانم رو ببینم.

ماه به‌ش گفت: می‌تونی بیدار بمونی، اما فقط تا فلق!

ستاره گفت فلق چیه؟

ماه گفت: فلق وقتیه که خورشید آسمونُ روشن می‌کنه.


ستاره بیدار موند.... و موند.... و موند.... 

چشماش داشتند بسته می‌شدن و خواب می‌رفت...اما هی به زور بازشون می‌کرد....و باز، بسته می‌شدن... و باز....

 کم‌کم از گوشه‌ی آسمون نورهای کوچولویی شروع کردند بالا اومدن و هی بیشتر و بیشتر شدند.... تا وقتی که سر و کله‌ی خورشید خانم پیدا شد... خورشید مهربون لبخند پرنوری زد و  یک‌دفعه همه جا روشن شد..


بعد خورشید همه جا رو نگاه کرد... روی زمین... توی آسمون...

اون گوشه‌ی گوشه‌ی آسمون، یه ستاره‌ی کوچولو دید که سرشُ روی کوه بلندی گذاشته و خوابش برده....

خورشید لبخندی زد. و یه ابر نرم و گرم کشید روی ستاره کوچولو ...


ستاره تا خود شب خوابید و خوابهای رنگی رنگی دید...

شب که شد، بیدار شد و خوابش رو برای ماه و بقیه‌ی ستاره‌ها تعریف کرد....



توضیح*:

گاهی روی بعضی از سوره ها یا احادیث اسم می‌گذاریم.

اسمی که به معنا و مفهوم سوره نزدیک باشد، و آن معنا را بطور ملموس‌تری به بچه منتقل کند.

معنای فلق یعنی طلوع خورشید.

  • صدیقه